W ubiegłym wieku bal był ważnym wydarzeniem w życiu warszawskiej arystokracji. Kobiety zakładały na nie swoje najlepsze suknie, a mężczyźni mieli okazję poszukać przyszłej żony. W tym artykule na warsawski.eu opowiemy Ci więcej o balach, w których uczestniczyli warszawiacy w ubiegłym wieku.
XIX i XX wiek
W XIX i XX wieku w Warszawie popularne były prywatne bale, lecz czasami organizowano również bale publiczne. Wśród imprez publicznych dość powszechne były bale w Salach Redutowych Teatru Wielkiego, Sali Aleksandryjskiej Ratusza, Hotelu Europejskim itp.
W tym okresie w Warszawie aktywnie organizowano bale maskowe. Tradycyjnie organizowano tylko trzy takie imprezy w ciągu roku, a ostatnia była zawsze najbardziej udana. Warszawianki przygotowywały się do balu z wyprzedzeniem: szyły specjalnie stroje i ewentualnie maski. Niełatwo było również dobrać dodatki, gdyż odgrywały one również ważną rolę.
Ogólnie rzecz biorąc, najbardziej znane były bale arystokratyczne, ale popularność zyskały również przyjęcia w domach arystokratycznych. Odbywały się także bale kwiatowe, na które kobiety zakładały suknie ozdobione kwiatami.
O wszystkich imprezach szlacheckich pisała warszawska prasa, opisując przebieg karnawału, osobistości, które zaszczyciły bal swoją obecnością, komentowano stroje uczestników i atrakcje zapewniane przez organizatorów. W miarę możliwości artykuły uzupełniano zdjęciami lub rysunkami z wydarzenia. Wraz z pojawieniem się balów wieczorowych w warszawskiej prasie pojawiło się więcej ogłoszeń, gdzie swoje usługi oferowali krawcy, projektanci mody, szewcy i fryzjerzy. Gazety nawoływały również do zakupu balowych strojów i dodatków.
Okres międzywojenny
Po I wojnie światowej w Warszawie odżyły wieczorne bale, ponieważ miasto przekształcało się w prawdziwą europejską stolicę. Na warszawskie karnawały przyjeżdżali goście z całej Polski. Każde takie wydarzenie, oprócz dobrej zabawy, dawało nowe, przydatne kontakty. Tradycyjnie podczas karnawału młoda panna starała się spotkać swojego przyszłego męża. Główną atrakcją były tańce, które trwały do siódmej rano, a muzykę czasami zapewniały dwie orkiestry, które grały na zmianę. Oczywiście nie brakowało też jedzenia, a o północy serwowano ciepłą kolację — zupę, ryby i mięso, natomiast zimne przekąski były zazwyczaj serwowane w osobnym pomieszczeniu przez cały czas trwania balu.
Bale były zazwyczaj organizowane przez różne organizacje, stowarzyszenia, związki i grupy. Wiele dochodów z takich imprez było przekazywanych na cele charytatywne. Jeden z najsłynniejszych balów charytatywnych, który odbył się w hotelu Europejskim, został zorganizowany przez księżną Teresę Sapieżynę na rzecz Towarzystwa Pomocy Ociemniałym Ofiarom Wojny „Latarnia”. W wydarzeniu tym wzięła udział cała ówczesna arystokracja. Wszyscy właściciele warszawskich domów mody starali się prześcignąć w przygotowaniu wykwintnych sukien, gdyż była to ich najlepsza reklama.
Wielu warszawiaków chętnie uczestniczyło w eleganckich przyjęciach prezydenta Ignacego Mościckiego na Zamku Królewskim, gdyż słynęły one z doskonałej kuchni. Równie prestiżowe bale organizowało Ministerstwo Spraw Zagranicznych w zmodernizowanym w latach 30. Pałacu Brukselskim.
W Warszawie odbywały się również bale studenckie, które różniły się atmosferą od arystokratycznych. Na przykład w Akademii Sztuk Pięknych organizowano imprezy tematyczne, na których obowiązywał ekstrawagancki strój. Na balu studenckim można więc było spotkać córkę grabarza, metalowy piec, grecką bachantkę, a nawet poławiacza pereł.
W przededniu II wojny światowej warszawiacy zachowywali się na balu w sposób szczególny, ciesząc się każdą chwilą, przeczuwając zbliżającą się katastrofę.
