Był wybitnym polskim aktorem, piosenkarzem i współpracownikiem Polskiego Radia — pisze strona warszawski.eu. Chodzi o warszawskiego działacza kulturalnego Andrzeja Boguckiego. W tym artykule omówimy bardziej szczegółowo jego karierę aktorską.
Młodość
Andrzej Bogucki urodził się w 1904 roku w Warszawie. Pochodził z rodzin Rapackich i Leszczyńskich, które występowały na wielu światowych scenach. Jego ojciec był wokalistą Opery Warszawskiej, a matka była córką znanego aktora i reżysera teatralnego. Nic dziwnego, że od dzieciństwa facet był zainteresowany aktorstwem, ponieważ w jego rodzinie kultywowano tradycje aktorskie i narodowe.
Andrzej uczył się w gimnazjum Reja. Następnie po ukończeniu szkoły podjął decyzję o wstąpieniu do szkoły podchorążych w Grudziądzu. Ojciec zatwierdził wybór syna. Dlatego Bogucki został oficerem kawalerii w 7 Pułku Ułanów w Mińsku Mazowieckim. Jednak jego kariera wojskowa nie trwała długo, ponieważ jego zdrowie zawiodło. Po rezygnacji Andrzej przypomniał sobie swoje młodzieńcze hobby — aktorstwo.
Działalność aktorska
Debiut Andrzeja Boguckiego odbył się w 1930 roku na jednej z warszawskich scen teatralnych. Warszawskiemu aktorowi zajęło sporo czasu, aby zmienić swoje wojskowe nawyki na teatralne. Ogólnie współpraca Andrzeja z Teatrem Polskim w Warszawie była niezwykła. Stał się jego nowym oddechem. Brał również udział w przedstawieniach muzycznych dla dzieci.
W 1930 roku Bogucki musiał zdać egzamin aktorski, który miał wykazać jego poziom pracy. Złożył go dość łatwo Na Zewnątrz. W następnym roku Andrzej rozpoczął poważną karierę zawodową jako piosenkarz. Oprócz pracy na scenie Teatru Dramatycznego warszawski aktor zaczął także próbować swoich sił w teatrach rewiowych, operetce i kabarecie. Zaczął też występować w komediach muzycznych.
W czasie II wojny światowej Andrzej musiał na jakiś czas przenieść się do Lwowa. Później wrócił do rodzinnej Warszawy, gdzie pomagał uciekinierom z getta, którzy próbowali ratować życie w jakikolwiek sposób. W szczególności udało mu się uratować polskiego pianistę i kompozytora Władysława Szpilmana. W 1978 roku Instytut Yad Vashem postanowił przyznać pośmiertnie Andrzejowi Boguckiemu tytuł Sprawiedliwy wśród Narodów Świata.
Po wojnie warszawski aktor wznowił karierę aktorską. Pomogły mu w tym przedwojenne powiązania teatralne. Andrzej próbował zagrać w słynnym filmie „Przygoda na Mariensztacie”, w którym aktor zaśpiewał również jedną z kompozycji.
Śpiewał także w chórze Czejanda z takimi gwiazdami sceny jak Janina Godlewska, Marta Mirska, Mieczysław Fogg. Jego repertuar był dość bogaty, m.in. wśród różnorodnych kompozycji znalazła się płyta CD z wierszami Juliana Tuwima.
Ogólnie Andrzej Bogucki żył sceną, bo na niej czuł się najszczęśliwszy. W całej swojej karierze warszawski aktor zagrał ponad 105 premier, a także zagrał w 16 przedstawieniach teatru telewizyjnego. Zagrał w 20 filmach, w tym w „Śluby ułańskie”, „Manewry miłosne”, „Pan Twardowski”, „Bolek i Lolek”, „Żołnierz zwycięstwa”, „Sprawa do załatwienia”, „Nikodem Dyzma”, „Małpa w kąpieli”, „Stawka większa niż życie”, „Wniebowstąpienie”, „Epilog norymberski” czy „Jej powrót”.
Andrzej Bogucki wniósł duży wkład w rozwój życia kulturalnego Polski. Dość powiedzieć, że piosenki Andrzeja Boguckiego śpiewali później tacy artyści jak: Andrzej Dąbrowski, Robert Janowski, Jan Kobuszewski, Bohdan Łazuka, Jerzy Połomski, Irena Santor, Krzysztof Tyniec, Marianna Wróblewska oraz Zespół Pieśni i Tańca „Mazowsze”.
Wybitny warszawski aktor Andrzej Bogucki zmarł w 1978 roku w Warszawie. Został pochowany na stołecznym Cmentarzu Powązkowskim.