W Warszawie corocznie odbywa się wiele festiwali kulturalnych. Jednym z najstarszych lokalnych wydarzeń jest „Warszawskie Spotkania Teatralne”. W tym artykule na warsawski.eu szczegółowo opowiemy historię tego festiwalu.
Pojawienie się
Pierwsza edycja Warszawskiego Festiwalu Teatralnego odbyła się po raz pierwszy w 1965 roku. Był on zorganizowany przez Departament Kultury. W ramach festiwalu zaprezentowano dziesięć przedstawień, które nie były w pełni powiązane tematycznie, ponieważ pierwsze „Warszawskie Spotkania Teatralne” jeszcze nie przestrzegały określonej tematyki. Wydarzenie miało miejsce w lokalnym Teatrze Dramatycznym.
Podczas pierwszego festiwalu zaprezentowano takie przedstawienia jak „Sędziowie i Klątwa”, „Sen nocy letniej”, „Wszystko dobre, co się dobrze kończy”, „Wyzwolenie”, „Zemsta”, „Kondukt”, „Moja córeczka”, „Stara kobieta wysiaduje”, „Szewcy”, „Matka”, „Sen o Bezgrzesznej”, „Rzecz listopadowa” itp. Ogólnie „Warszawskie Spotkania Teatralne” zdobyły znaczną popularność wśród twórców teatralnych, a także wzbudziły duże zainteresowanie widzów.
Działalność festiwalu
Od 1981 do 1983 roku w Polsce obowiązywał stan wojenny, dlatego w tym okresie „Warszawskie Spotkania Teatralne” nie odbywały się. Powróciły one do swojej publiczności po długiej przerwie dopiero w 1987 roku. W ciągu kolejnych dwóch lat festiwal został zorganizowany trzykrotnie, prawdopodobnie starając się nadrobić utracone. W ramach tych wydarzeń widzowie mieli okazję zobaczyć przedstawienia takich twórców jak Jerzy Jarocki, Andrzej Wajda, Maciej Wojtyszko, Tadeusz Bradecki, Andrzej Dziuk i Janusz Wiśniewski.
W 1990 roku organizatorem „Warszawskich Spotkań Teatralnych” został Narodowy Instytut Teatru. W ciągu następnych dziesięciu lat festiwal odbywał się nieregularnie, głównie z powodu problemów finansowych.
Później festiwal odnowił się, dostosowując do ówczesnych trendów kulturowych. Na wydarzeniu wystąpili tacy artyści jak Krzysztof Warlikowski z przedstawieniami „Bracia Karamazow” Mikołaja Grabowskiego „Opis obyczajów”, „Prorok Ilja”, Tadeusz Kantor „Dziś są moje urodziny”, Leszek Mądzik „Tchnienie”, Jerzy Jarocki „Pułapka”, „Sen srebrny Salomei”, „Płatonow”, „Ślub”. W 1996 roku po raz pierwszy w ramach festiwalu odbyły się przedstawienia teatru lalek. Tego samego roku na scenie wystąpiły trzy zagraniczne trupy z własnym programem.
Do 2008 roku w Warszawie odbywał się reaktywowany festiwal „Warszawskie Spotkania Teatralne”. Wtedy organizatorem wydarzenia stał się Instytut Teatru im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie. Maciej Nowak, który był dyrektorem instytutu, postanowił podzielić festiwal na trzy części. Udało się stworzyć główny program, w którym odbywały się ważne przedstawienia z całej Polski, program dla młodych artystów i program poza głównym nurtem. Ponadto festiwal został przeniesiony na wiosnę, chociaż tradycyjnie odbywał się w grudniu. Na odnowionym wydarzeniu zostały zaprezentowane takie spektakle jak „Transfer!”, „Oresteja”, „Factory 2”, „Król umiera, czyli ceremonie”, „Ifigenia. Nowa tragedia”, „Był sobie Polak, Polak, Polak i diabeł”, „Bullerbyn”.
W 2010 roku festiwal po raz pierwszy zaprosił młodych widzów, którzy mieli okazję obejrzeć spektakle dla dzieci. W kolejnych latach „Warszawskie Spotkania Teatralne” stawały się coraz bardziej nowocześniejsze. Na przykład w 2019 roku tradycyjny program festiwalu został uzupełniony wykładami teatrologów. Była to świetna okazja dla twórców teatralnych, którzy chcieli poznać coś nowego i podzielić się własnym doświadczeniem z kolegami. W 2020 roku festiwal odbywał się tylko online z powodu pandemii koronawirusa. Później przedstawienia były prezentowane zarówno na żywo, jak i online. Ogólnie „Warszawskie Spotkania Teatralne” stały się ważnym festiwalem w polskiej kulturze, ponieważ większość polskich teatrów przyjeżdża na to wydarzenie.
