Maciej Stuhr był znany w Polsce przede wszystkim jako syn słynnego aktora Jerzego Stuhra, więc musiał przejść trudną drogę, by udowodnić, że jest utalentowany i wart uwagi widzów. I udało mu się, bo mężczyzna zagrał dziesiątki udanych ról w filmie i teatrze, informuje warsawski.eu. W swojej pracy łączy psychologię i aktorstwo. Poznaj również aktora o dużym potencjale komediowym Adolfa Dymszę.
Biografia
Maciej urodził się w twórczej rodzinie w Krakowie. Jego ojcem jest aktor i reżyser Jerzy Stuhr, a więc przyszły aktor od dziecka był zanurzony w atmosferze kulis kina. W 1999 roku ukończył studia na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, a na scenie zadebiutował jeszcze jako student. W 2001 roku zagrał Raskolnikowa w kameralnym spektaklu „Zbrodnia i kara” w reżyserii Bogdana Cioska. Była to sztuka na dwóch aktorów, a Maciejowi partnerował Henryk Talar. Po ukończeniu studiów psychologicznych nie zrezygnował jednak z pomysłu zostania aktorem i dostał się na wydział aktorski Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Podczas studiów został jednym z założycieli kabaretu. W latach 2004-2008 pracował również w warszawskim Teatrze Dramatycznym, po czym przeniósł się do nowego Teatru w Warszawie prowadzonego przez Krzysztofa Warlikowskiego.
Stuhr był wielokrotnie pytany w różnych wywiadach o to, jak psychologia wpłynęła na jego rozumienie aktorstwa. Podkreślał, że psychologia rozwinęła w nim wrażliwość na drugiego człowieka i otwartość na niego. A podczas prób w teatrze aktorzy zawsze analizują swoje postaci i szukają odpowiednich przykładów z własnego życia, bowiem pomaga to im je poczuć i przekazać widzom. Aktorską profesję wybrał, ponieważ w dzieciństwie dużo czasu spędzał w Starym Teatrze, gdzie grał jego ojciec. Już wtedy lubił atmosferę teatru i pracę na scenie.
Praca w teatrze
W teatrze Stuhr współpracował z reżyserem Andrzejem Domalikiem. Grał w spektaklach opartych na klasyce. Na deskach warszawskiego Teatru Dramatycznego wcielił się w postać Chlestakowa w Rewizorze Gogola (2002), a w Teatrze Polonia w Warszawie w sztuce Boska! Petera Quiltera (2007). W Teatrze Dramatycznym Maciej Stuhr zagrał także Wierszynina w sztuce Siostry. W 2005 roku wystąpił w Teatrze Rampa i zagrał energicznego i ironicznego Kandyda w musicalu Kandyd, czyli Optymizm Woltera.
Jedną z najlepszych ról teatralnych Macieja Stuhra był Joe-Porter Pitt w Aniołach w Ameryce Krzysztofa Warlikowskiego na podstawie sztuki Tony’ego Kushnera. Współpraca z Warlikowskim została nawiązana, a aktor wziął udział w jego kolejnych produkcjach: (A)polonia na podstawie tekstów Eurypidesa i Hanny Krall, Koniec, Kabaret warszawski (2013) oraz Francuzi na podstawie dzieł Marcela Prousta (2015).
Aktora można było zobaczyć w roli korporacyjnego pracoholika Nikodema w spektaklu Najwięcej samobójstw zdarza się w niedzielę Anny Burzyńskiej (2005). Zagrał też Cezara, jednego z członków rozpadającej się porządnej rodziny w tragikomedii Krzysztofa Ciechota Bezład (2006) oraz Bongo w sztuce o samobójstwie I. Znaczy Inna Andreasa Sautera i Bernarda Studlara (2006). W tym samym czasie Maciej Stuhr znalazł zastosowanie dla swojego talentu w zupełnie innej poetyce, grając główną rolę w Żywocie Józefa (2005) Mikołaja Reya w reżyserii Piotra Tomaszczuka.
Kariera w kinie
Stuhr zadebiutował przed kamerą filmową w 1988 roku, w dziesiątym odcinku Dekalogu Krzysztofa Kieślowskiego. Później zagrał główną rolę dziecięcą w polsko-francuskim filmie Dzieci wojny w reżyserii Krzysztofa Rogulskiego. Pod koniec lat 90. XX wieku Stuhr zaczął coraz częściej pojawiać się w filmach. W tym okresie zagrał Aleksa w Fuksie (1999) Macieja Dutkiewicza, Kubę Brennera w Chłopaki nie płaczą (2000) Olafa Lubaszczyńskiego, a także Kubę w kolejnej komedii Lubaszczyńskiego, Poranek kojota (2001). Stuhr niemal utknął w roli prostego, nieskomplikowanego faceta, ale udało mu się uciec od tego wizerunku w kolejnych rolach: absolwenta szkoły policyjnej i operatora filmowego.
Jego kolejne role to Chwastek we Francuskim numerze (2006) Roberta Wichrowskiego, Sebastian Tretyn w Testosteronie (2007) w reżyserii Tomasza Koneckiego i Andrzeja Saramonowicza oraz artylerzysta Sapieżyński w Operacji Dunaj (2009) Jacka Głomba. Maciej Stuhr wystąpił także w Winie truskawkowym (2007), filmie Dariusza Jabłońskiego na podstawie powieści Andrzeja Stasiuka.
Zagrał w tragicznej i bardzo osobistej historii Małgorzaty Szumowskiej 33 sceny z życia (2008). Za znakomitą kreację w tym filmie Maciej Stuhr otrzymał Nagrodę im. Zbyszka Cybulskiego. Jego rola w głośnym filmie Władysława Pasikowskiego Pokłosie (2012) również zasłużyła na Nagrodę Orła. Stuhr zagrał także w wielokrotnie nagradzanej Obławie, Drogówce Wojciecha Smarzowskiego (2013) oraz Ekscentrykach, czyli po słonecznej stronie ulicy Janusza Majewskiego (2015). Nie był to pierwszy raz, kiedy Maciej Stuhr pracował ze swoim ojcem; w tym filmie zagrał młodego Jerzego. Do tej roli przygotowywał się całe życie, bo od dziecka słuchał opowieści ojca i starał się go naśladować.
Nagrody i wyróżnienia
W 2005 roku Maciej Stuhr otrzymał tytuł Mistrza Języka Polskiego, a w 2008 roku został honorowym ambasadorem języka polskiego. 2 grudnia 2006 r. Maciej Stuhr i francuska aktorka Sophie Marceau zostali uhonorowani Nagrodą Europejskiej Akademii Filmowej. Maciej Stuhr został również odznaczony Krzyżem Zasługi, polskim odznaczeniem państwowym. 11 kwietnia 2014 roku został odznaczony srebrnym medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.