Jest to wybitny pisarz żydowsko-amerykański urodzony w Polsce i laureat literackiej Nagrody Nobla. Jego twórczość koncentruje się na życiu żydowskim w Europie Wschodniej i Ameryce, a jego dzieła pisane są w języku jidysz, co czyni go jednym z najbardziej znanych autorów tej tradycji literackiej, pisze warsawski.eu. Dowiedz się więcej o karierze twórczej słynnego polskiego pisarza Stefana Żeromskiego.
Biografia
Singer urodził się 21 listopada 1902 r. w Warszawie. Jego ojciec był rabinem, a matka córką rabina. To zdeterminowało intelektualne i religijne środowisko jego dzieciństwa. Rodzice nadali przyszłemu pisarzowi imię Icek, ale on sam używał pseudonimów. Dla czytelników prasy był Icchokiem Warszawskim i D. Segalem, a swoje bardziej wartościowe artystycznie dzieła podpisywał imieniem Bashevis.
Jako dziecko Isaac bał się demonów, zadawał mnóstwo pytań i uwielbiał słuchać opowieści swojej starszej siostry Hinde Ester. Ze względu na swój wygląd był prześladowany, a jego jedyną bronią było słowo. Nie miał zabawek, więc skupił się na książkach, których w mieszkaniu było mnóstwo. Rodzina mieszkała w żydowskiej dzielnicy Warszawy, gdzie od najmłodszych lat był zanurzony w kulturze i tradycjach wschodnioeuropejskich Żydów. Ze swojego balkonu często obserwował mieszkańców dzielnicy: drobnych rzemieślników i handlarzy, pijaków i kieszonkowców. Później wielokrotnie przedstawiał ich w swoich książkach.
Drugim miejscem, którego atmosferę czuć w książkach, jest Biłgoraj. To miasteczko nieskażone cywilizacją, w jednej trzeciej zamieszkane przez pobożnych Żydów. Rodzina została zmuszona do przeniesienia się tam w 1917 roku z powodu głodu, który doskwierał im podczas wojny. Tutaj Isaac uczył się polskiego, próbował pisać w jidysz i marzył o powrocie do Warszawy, gdzie jego starszy brat stał się już sławnym pisarzem. Później wrócił do Warszawy, gdzie studiował w seminarium rabinackim. Jednak zamiast kariery duchownej wybrał drogę pisarza i dziennikarza.
Był indywidualistą, unikał tłumów i zawsze cierpliwie słuchał opowieści innych. Najbardziej frustrowały go niepowodzenia w pisaniu. Pisał wszędzie: na skrawkach papieru, w notatnikach, których nigdy potem nie używał. Singer był wegetarianinem przez ponad 30 lat z powodów etycznych. Żył długo i zmarł 24 lipca 1991 roku na Florydzie. Jego spuścizna literacka pozostaje ważną częścią światowej kultury, a jego powieści i opowiadania są nadal studiowane na uniwersytetach i czytane na całym świecie.
Pisarstwo
W 1925 r. rozpoczął pracę w prasie żydowskiej. Isaac dostał posadę korektora w tygodniku „Literarisze Bleter”, którego redaktorem był jego brat. Pisał tam recenzje książek, przetłumaczył na jidysz Czarodziejską górę Tomasza Manna i zadebiutował jako pisarz opowiadaniem Na starość. To właśnie wtedy narodził się pseudonim Bashevis. Wymyślił go, by nie mylono go z Izraelem Jehoszuą Singerem. W swoich tekstach Isaac bardzo dokładnie utrwalił topografię Warszawy. Na ich podstawie można nawet narysować mapę przedwojennego miasta. Podczas ciągłych podróży pisarz często gubił wszystkie dokumenty. Wracał myślami do miejsc swojego dzieciństwa, ale nawet w Polsce czuł się jak tymczasowy mieszkaniec.
W 1935 roku, jeszcze przed II wojną światową, wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Tam pracował w redakcji “Forwerts”, głównej amerykańskiej gazety w języku jidysz. To właśnie w Ameryce napisał swoje największe dzieła. Tam też poznał swoją przyszłą żonę, Almę Wasserman. Nigdy nie miał ochoty wracać do Polski, często nazywając ją „cmentarzem narodu żydowskiego”. Singer uczył się polskiego, by czytać Mickiewicza i Słowackiego, ale nigdy nie nauczył się płynnie mówić.
Ameryka dała pisarzowi kilka lat depresji. Nie mógł pisać i nie mógł przezwyciężyć tego stanu. Kolejnym smutkiem była świadomość, że jidysz zanika. Kolejne pokolenia Żydów, którzy przybyli do Stanów Zjednoczonych w różnym czasie z Europy, przeszły na język angielski. W tym czasie liczba mówiących i czytających malała z każdym rokiem. Jednak pomimo wszystkich trudności, Ameryka uratowała go fizycznie. Po przetrwaniu pierwszych fal depresji na początku lat 50. wstąpił w niego nowy duch pisania. Pisarz traktował swoje teksty z szacunkiem, jakby były Pismem Świętym. W Ameryce skrupulatnie podchodził też do tłumaczy.
Pierwszą dużą powieścią, jaką napisał, jest Szatan w Goraju. Jest to mistyczna opowieść o religijnych ruchach fanatycznych w społecznościach żydowskich. Prawdziwą sławę przyniosły mu jednak prace opisujące życie Żydów w Polsce i powojennej Ameryce.
Do najbardziej znanych dzieł autora należą:
- Pracodawca – jest to seria opowiadań przedstawiających życie polskich Żydów przed II wojną światową;
- Rodzina Muszkatów – saga żydowskiej rodziny w Warszawie doświadczającej zmian społecznych i asymilacji;
- Szosza – autobiograficzna powieść o młodej pisarce w międzywojennej Polsce;
- Niewolnik – historia Żyda ocalałego z pogromu w XVIII wieku w Polsce.
Charakterystyczne cechy jego dzieł
Uważał, że dzieło literackie powinno mieć intensywną fabułę, a styl autora powinien pokazywać pasję do pisania. Doskonalił swoje umiejętności w krótkich formach prozatorskich. Aktywnie uczestniczył również w procesie tłumaczenia swoich dzieł. Redagował i zmieniał duże fragmenty, dodawał lub odrzucał opisy i dialogi w angielskich tekstach. Jego twórczość przepełniona jest mistycyzmem, analizą psychologiczną i głębokim zrozumieniem ludzkiej natury. Często pisał o kwestiach egzystencjalnych, losie Żydów w XX wieku, wyborach moralnych i interakcji człowieka z boskością. Jego dzieła zostały przetłumaczone na dziesiątki języków, a ich adaptacje stały się podstawą przedstawień teatralnych i filmów.
W 1978 roku Singer otrzymał Literacką Nagrodę Nobla. Akademia doceniła go jako „orędownika tradycyjnej kultury żydowskiej, który w swojej prozie łączy fantazję i historię”.
Isaac Bashevis Singer jest głosem zaginionego świata wschodnioeuropejskich Żydów, który ożywa w jego książkach. Jego dzieła są nie tylko dokumentem epoki, ale także wieczną refleksją nad ludzkim przeznaczeniem, wiarą i poszukiwaniem sensu życia.
Literatura dziecięca
Singer uwielbiał przygody Sherlocka Holmesa, ale przez długi czas odmawiał pisania dla młodych czytelników i nazywał literaturę dziecięcą drugorzędną. Zmienił zdanie dopiero w wieku 70 lat. Wtedy dostrzegł w dzieciach inne postrzeganie literatury. W jego opowieściach dla dzieci dominuje idylliczny obraz rzeczywistości i miłość do zwierząt. W dzieciństwie jego niesamowitych opowieści słuchała córka sąsiadki, Szosza.
Utwory dla dzieci Singera charakteryzują się głębokim morałem, ale jednocześnie nie uczą wprost. Autor umiejętnie łączy tradycyjne żydowskie legendy, motywy religijne i codzienne historie, tworząc fascynujące fabuły, które są łatwo zrozumiałe dla dzieci.
Do najbardziej znanych książek dla dzieci należą:
- Koza Złotka. Ten zbiór bajek rozsławił Singera w literaturze dziecięcej. Historie koncentrują się na zwykłych ludziach i ich codziennych troskach, a także magicznych stworzeniach z żydowskich mitów. Jedna z najbardziej wzruszających historii opowiada o chłopczyku, który ratuje swoją kozę, mimo że jego rodzina jest zmuszona ją sprzedać z powodu biedy;
- Szlemiel Pierwszy. Zbiór ten zawiera opowiadania o Szlemielu, postaci symbolizującej naiwność i prostotę. Jednak nawet jego porażki mają szczęśliwe zakończenie, co uczy dzieci optymistycznego spojrzenia na świat;
- Mazełe i Szlimazełe. Jest to jedna z najbardziej znanych opowieści o dwóch duchach, Mazełe (Szczęście) i Shlimazełe (Nieszczęście), które postanawiają rywalizować, wpływając na los zwykłego człowieka. Książka przekazuje starożytną żydowską mądrość, że nawet szczęście wymaga inteligencji i wysiłku.